เืมื่อวานนั่งมอไซค์กลับบ้านตอนหาทุ่ม
เกิดเหตุการณ์รถติดในซอยเข้าบ้าน
เมื่อไปที่เกิดเหตุก็พบรถสุขาสาธารณะ
กำลังกลับรถอยู่ทำให้ตัวรถที่ยาวมันไปขวางทางชาวบ้านเค้า

"ที่ก็แคบอยู่แล้วยังเสือกมากลับรถอีก"
"ห่า เหม็นชิบหาย ทั้งควัน ทั้งเยี่ยว"
"เร็วๆสิวะ กูรีบ"
ความคิดหลากหลายพวยพุ่งในอากาศผสมปนเปไปกับควันเสียจากรถ

ย้อนกลับไป 15 ชม.ก่อน
รถสุขาเทียบท่าจอดที่สำนักงานเขตห้วยขวาง
เพื่ออำนวยความสะดวกแก่ผู้มาใช้บริการและคนแถวนั้น

"เฮ่อ ค่อยยังชั่ว เกือบขี้ใส่กางเกงแล้ว"
"ให้มันได้อย่างนี้ดิ นี่แหละงานเพื่อประชาชน"
ความคิดหลากหลายพวยพุ่งในอากาศผสมปนเปไปกับกลิ่นของเสียในรถ

ตัดกลับมา ณ ปัจจุบัน
คนขับรถสุขายังคงขะมักเขม้นกับการถอยรถอยู่
มีมอไซค์รับจ้างเริ่มทนไม่ไหวใช้ความสามารถพิเศษ
แทรกผ่านระหว่างรถสุขกับรถเก๋ง
เหมือนฟางเส้นสุดท้ายขาดลง
มอไซค์ขับตามกันมาร่วมสิบคัน
รถเก๋งเริ่มบีบแตรไล่รถสุขา
รถสุขาจอดนิ่งเพราะช่องว่างอันน้อยนิดระหว่างตัวเองกับรถเก๋งได้โดนเติมเต็มด้วยมอไซค์

เหตุการณ์แบบนี้ทำให้นึกถึงหนังเรื่อง The mist
หมอกอะไรใจน่ากลัวเท่าหมอกในจิตใจคน

ผ่านไป 5 นาที มอไซค์ยังมาไม่ขาดสาย
ผู้เข้ามาคลี่คลายสถานการณ์คือตำรวจจราจร
กันรถมอไซค์และบอกให้รถเก๋งถอยหลังไปประมาณ 1 ฟุต

ผมนั่งบนมอไซค์ นั่งคิดไปเรื่อยๆ
ถ้ามอไซค์ไม่เลาะมาตามช่องว่างนั้น
ถ้ารถเก๋งยอมถอยแต่แรก
ป่านนี้ทุกคนคงถึงที่หมายกันแล้ว

มอไซค์ของผมค่อยๆเขยื้อน ไล่หลังกลิ่นแอมโมเนียไล่ก๊าซไข่เน่าไปติดๆ
คนในรถสุขาเดินมาปิดประตู
ผมเหลือบไปเห็นหน้าของคนที่อาศัยแถวนั้น

"ซวยตายห่า รถส้วมผ่านบ้าน"

"... ไอ่สาด ก็ของพวกมึงทั้งนั้นแหละ แดกแล้วไม่ต้องเอาออกรึไง หรือจะปล่อยให้มันเน่าคาไส้"
ผมคิดในใจ นี่แหละใจหนอใจคน